Մանիակալ-դեպրեսիվ պսիխոզ

Հոգեբանական 15.11.2019   23:00   373
  • »»» Աջակցեք անկախ լրատվամիջոցների կայացմանը

    Աջակցեք մեզ՝ փոխանցում կատարելով հատևյալ հաշվեհամարներից Ձեզ համար տարբերակով.

    InecoBank 2050032180751001 ARMEN GEVORGYAN PE

    Mobi Dram  110190189022

    Idram  ID952381517 Web Money  R397182815590, Scrill  109516795

    Հետհեղափոխական Հայաստանում անկախ լրատվիմիջոցներ չլինելու պատճառը հովանավորներ չունենալն է։ Անկախ են այն լրատվամիջոցները, որոնք գործում են ինքնաֆինանսավորմամբ։ Միմիայն ընթերցողից կախում ունենալու և միմիայն հանուն ընթերցողի աշխատելու նպատակով առաջարկում ենք հանգանակությունների միջոցով աջակցել անկախ լրատվամիջոցների կայացմանը։

    Եթե իսկապես ցանկություն ունեցաք աջակցել կայքին, մի զսպեսք այդ ցանկությունը։

Մանիակալ-դեպրեսիվ պսիխոզը (ցիկլոֆրենիա, ցիրկուլյար պսիխոզ) էնդոգեն հիվանդություն է, որն առաջին անգամ որպես հիվանդություն նկարագրել է գերմանացի հոգեբույժ Է. Կրեպելինը (1896թ.):
Հիվանդությունը համեմատաբար հազվադեպ է հանդիպում (հոսպիտալացված հիվանդների 3-5%), ընդ որում, կանայք համարյա թե երկու անգամ ավելի հաճախ են հիվանդանում, քան տղամարդիկ:

Այն առավելապես սկսվում է միջին տարիքում (30-40 տարեկան):
Հիվանդությունն ունի բարորակ ընթացք, հիվանդության դեգրադացիա չի առաջանում նույնիսկ այն դեպքում, երբ հոգեկան խանգարման փուլերը հաճախ են կրկնվում: Միջփուլային շրջանում հիվանդը հոգեպես լրիվ առողջ էր:
Մանիակալ դեպրեսիվ պսիխոզին բնորոշ է պարբերականությունը:

 Հիվանդությունն ընթանում է մի քանի օրից մինչև մի քանի ամիս տևողությամբ` մանիակալ կամ դեպրեսիվ փուլերով: Չնայած այդ փուլերի հաջորդականության մեջ որոշակի ընդգծված օրինաչափություն չկա, այնուամենայնիվ առանձնացնում են դրանց ընթացքի մի քանի ձևեր:
Պարբերական ընթացքը հիմնականում բնորոշվում է միևնույն փուլերի հաջորդականությամբ, դրանց միջև ընկած լուսավոր շրջաններով:
Փոփոխվող ընթացքի դեպքում փուլերը հաջորդափոխվում են կլինիկական հակադիր (մանիակալ կամ դեպրեսիվ) վիճակներով:
Երկբևեռ ընթացքի դեպքում հիվանդության լուսավոր շրջանն սկսվում է մեկը մյուսին անընդմեջ հաջորդող երկու փուլերց հետո:
Տևական ընթացքի դեպքում հիվանդությունն ընթանում է անընդմեջ, առանց լուսավոր շրջանների:
Որոշակի նշանակություն ունի նաև տարվա եղանակը (գարնանն ու աշնանն այս հիվանդությամբ ավելի հաճախ են հիվանդանում):
Հիվանդության առաջացման գործում մեծ նշանակություն է տրվում ժառանգական գործոնին: Նշանակություն ունեն նաև «կոնստիտուցիոնալ» առանձնահատկությունները:

Պիկնիկ և ցիկլոիդ կազմվածքային առաձնահատկություն ունեցող անձնավորություններն այս հիվանդությամբ առավել հաճախ են հիվանդանում:
Կլինիկական պատկերը
Հիվանդությունն ընթանում է երկու փուլով` մանիակալ և դեպրեսիվ:
Մանիակալ փուլը հիմնականում բնորոշվում է ախտանիշների եռյակով` տրամադրության բարձրացում, մտածողության ընթացքի արագացում և հոգեշարժական գրգռվածություն:
Հիվանդների տրամադրությունը խիստ բարձր է: Նրանք անհոգ են, երգում են, պարում, արտասանում, կատակում ու սրախոսում:  Խոսում են անընդհատ, առանց դադարի, բարձր ձայնով: Շատ խոսելուց ձայնը դառնում է խռպոտ, թուքը բերանում բարձրանում ու կուտակվում է շրթունքների անկյունում: Խոսում են ամեն ինչի մասին, հաճախ մի միտքը չվերջացրած անցնում են մյուսին («մտքի ցատկ»):

Հիվանդության ծանր դեպքերում մտքի հոսքն այնքան արագ է, որ անկապության տպավորություն է թողնում: Խոսակցական գրգռվածությունն ուղեկցվում է աշխույժ դիմախաղով, խիստ արտահայտիչ  շարժուձևով:

Հիվանդներն արտահայտում են իրենց անձի գերագնահատման մտքեր, խոսում են իրենց արտակարգ ֆիզիկական ուժի, բացառիկ ընդունակությունների մասին: Իրենց համարում են ամենագետ, տաղանդավոր, ամբողջ երկրում, նույնիսկ աշխարհում ճանաչված մարդ:
Վերոհիշյալ բոլոր ախտանիշանները զուգորդվում են հիվանդի հոգեշարժական գրգռվածությամբ: Նրանք անընդհատ ոտքի վրա են, շարժման մեջ:

Շփման մեջ են մտնում բոլորի հետ, հեշտ ծանոթություններ ստեղծում: Ձգտում են աշխատել, ամենքին օգնել, շուրջը ստեղծելով անկարգություն, կեղտ ու քաոսային իրարանցում: Հիպերսեքսուալ են, շատակեր, ուտում են կանգնած, արագ:
Հիվանդների վիճակը երեկոյան ավելի է ծանրանում:
Դեպրեսիվ փուլը բնորոշվում է մանիակալ փուլին հակառակ ախտանիշների եռյակով` տրամադրության անկում, մտածողության ընթացքի դանդաղում և հոգեշարժական արգելակում:
Հիվանդների տրամադրությունն  ընկած է: Նրանց դեմքն արտահայտում է տանջանաք, տխրություն, թախիծ, վիշտ: Ողջ շրջապատը հիվանդների կողմից ընկալվում է մռայլ գույներով:

Հիվանդների տրամադրության անկումն ու թախիծն ուղեկցվում է սրտի և կրծքի շրջանի ծանր ու սեղմող լարվածությամբ և տանջալից ցավի զգացմամբ («սրտային թախիծ»):
Դեպրեսիվ հիվանդների մտածողության ընթացքը դանդաղեցված է:

Հարցերին պատասխանում են դժվարությամբ, ցածրաձայն և ուշացումով, հաճախ հարկ է լինում կրկնել, իսկ լրիվ արգելակման դեպքում բոլորովին չեն խոսում:
Բնորոշ են տագնապով ու վախով ուղեկցված ինքնամեղադրման ու ինքնանվաստացման մտքերը: Հիվանդներն իրենց համարում են մեղավոր ու արժեզրկած, անցյալը` սխալներով լի մի շրջան, ներկան ընկալում են որպես անբացատրելի ու անելանելի տառապանք, իսկ ապագան անհեռանկարային ու մռայլ: Բնորոշ ախտանշան է հոգեկան անզգայացումը:

Հիվանդները գտնում են, որ դարձել են անտարբեր, կորցրել են անգամ իերնց հարազատների, իրենց երեխաների նկատմամբ ուեցած զգացմունքները: Այդ բոլորը հասկանալով հանդերձ` նրանք չափազանց ծանր են վերապրում հույզերի, հատկապես սիրո զարգացման կորուստը:

Հիվանդների մոտ ինքնամեղադրման, ինքնանվաստացման և ոչ լիարժեքության մտքերը հաճախ ինքնասպանության մտքերի ու փորձերի են հասցնում:
Դեպրեսիվ փուլը բնորոշվում է նաև շարժողական արգելակմամբ, որն արտահայտվում է թեթև կաշկանդվածությունից (սուբստուպոր) մինչև արգելակում (դեպրեսիվ ստուպոր):
Մանիակալ-դեպրեսիվ պսիխոզի խառը ձևերի ժամանակ մանիակալ և դեպրեսիվ ախտանշանները միահյուսվում են, արտահայտելով զայրացած մանիայի, մանիակալ ստուպորի, գրգռված դեպրեսիայի (մելամաղձություն) և այլ հոգեախտաբանական պատկերներով:
Բուժումը
Մանիակալ-դեպրեսիվ պսիխոզի բուժումը պետք է տարվի անհատական ձևով, ընտրողաբար` յուրաքանչյուր կոնկրետ դեպքում հաշվի առնելով հիվանդության կլինիկական պատկերը (մանիակալ կամ դեպրեսիվ վիճակ) փուլերի արտահայտվածության աստիճանը, հիվանդի տարիքը, մարմնական վիճակը և այլն:
Դեղամիջոցները պետք է նշանակել ընտրողաբար, մեծ և աճող դոզաներով (չպետք է մոռանալ, որ փոքր դոզաներով կատարվող բուժման դեպքում լավացումը դանդաղ է տեղի ունենում և դեղորայքի նկատմամբ կայունություն է առաջանում):

Աղբյուրը՝ hogebn.info



 Պիտակներ
         հոգեբանություն


 Նմանատիպ նյութեր

 Մեկնաբանություններ 0
avatar
Copyright © 2018 ScanNEWS. Design created by Fon